07/18/12

Twee Nederlandse Talenten Op De Zevenkamp

Bij de Olympische Spelen in Londen zullen twee zeer getalenteerde, jonge deelneemsters Nederland vertegenwoordigen op de zevenkamp. Het gaat om Dafne Schippers, 20 jaar en Nadine Broersen, 22 jaar. In mei wisten ze zich allebei in het Oostenrijkse Götzis te kwalificeren met een persoonlijk record.

20100327 Dafne Schippers

Dafne Schippers
De uit Utrecht afkomstige atlete Dafne Schippers staat al langer bekend als een groot talent. In 2010 werd ze al wereldkampioen bij de junioren. In Götzis reikte ze tot een zevende plaats met een persoonlijk record van 6360 punten.

Schippers is met name sterk in de sprintnummers, zowel vlak als met horden. Op de 200 meter kwam ze al eens in de buurt van het Nederlands record. Ze maakt ook deel uit van de 4×100 meter estafetteploeg voor dames, die eveneens is geselecteerd voor de spelen. Dafne’s mogelijkheden binnen de atletiek zijn zo groot, dat het haar niet altijd meevalt om uit zoveel favoriete onderdelen te kiezen.

Nadine Broersen - Apeldoorn NK indoor meerkamp, febr. 2011

Nadine Broersen
Nadine Broersen uit het Brabantse Dongen kwam in Götzis verrassend tot een tiende plaats met een persoonlijk record van 6298 punten. Dat was een verbetering van haar oude record met maar liefst 366 punten, een grote sprong vooruit dus.

De specialisatie van Broersen is hoogspringen, waarin ze Nederlands kampioen is. Ook met de speer kan ze echter goed uit de voeten, wat aangeeft hoe veelzijdig deze atlete is. De vraag die haar nu echter achtervolgt is of haar ontwikkeling niet opeens te snel gaat. Maar ja, wat is te snel?

Olympische Spelen
Hoe getalenteerd beide dames ook zijn, om de medailles zullen ze deze keer nog niet meedoen. Wie zich echter op zo’n jonge leeftijd al weet te kwalificeren voor een zwaar allround onderdeel als de zevenkamp, heeft een veelbelovende toekomst voor zich.

07/15/12

Jelena Isinbajeva, ongenaakbaar met een polsstok

In Nederland is de naam van de Russische atlete Jelena Isinbajeva niet erg bekend. Ze verdient echter beter. We hebben het hier namelijk over de beste polsstokhoogspringster aller tijden, een superkampioene die bovendien twee keer tot ‘wereld sportvrouw van het jaar’ is gekozen. Wat Sergej Boebka ooit was voor het polsstokhoogspringen bij de mannen is Isinbajeva voor dat bij de vrouwen.

Isinbaeva

Wereldrecords en kampioenschappen
Iets dat Isinbajeva met haar illustere voorganger gemeen heeft, is het grote aantal wereldrecords dat ze heeft gesprongen. Het zijn er al 28, zowel buiten als binnen behaald. In juli 2003 sprong ze, amper 21 jaar oud, haar eerste wereldrecord van 4,82 meter.

In de jaren die volgden zou ze ver boven de concurrentie uitgroeien en alles winnen dat er te winnen viel, waaronder negen grote kampioenschappen.

Vijf meter
Daar waar Boebka bij de mannen de 6 meter slechtte, vloog Isinbajeva als eerste vrouw over de magische hoogte van 5 meter. De dag was 22 juli 2005, de plaats het WK in Helsinki. Ze is nog steeds de enige vrouw ter wereld die het haalde. Haar wereldrecord staat inmiddels zelfs op 5,06 meter.

Terugval
Toch bleef ook Isinbajeva niet verschoond van een terugval. Het begon in de zomer van 2009 met een verloren wereldkampioenschap. Daarna wist ze de weg niet terug te vinden en besloot ze in maart 2010 een langdurige pauze in te lassen.

Dat hielp. Begin dit jaar maakte ze een glanzende comeback met een wereldrecord indoor van 5.01 meter.

Drievoudig olympisch kampioen?
In Londen kan Isinbajeva toetreden tot het zeer selecte gezelschap van sporters die drie keer op rij olympisch kampioen werden. Het zou opnieuw een unieke prestatie zijn. Boebka bijvoorbeeld werd maar één keer olympisch kampioen.

07/14/12

Julius Yego, olympisch speerwerper voor Kenia

Hij belooft een opmerkelijke deelnemer te worden aan de Olympische Spelen in Londen, Julius Yego uit Kenia. Hij is de eerste deelnemer ooit die voor Kenia meedoet aan het onderdeel speerwerpen. Om zover te komen moest hij een ongebruikelijke weg gaan in een land waar alles draait om loopnummers.

Kampioen zonder coach
Yego kreeg geen gelegenheid om te leren speerwerpen van een ervaren coach, maar moest het zichzelf leren. Daartoe bestudeerde hij filmpjes op YouTube van beroemde speerwerpers als olympisch kampioen Andreas Thorkildsen en wereldrecordhouder Jan Železny. Met de aldus opgedane informatie ging hij aan de slag.

Het bleek verrassend goed te werken. In 2011 werd Yego Afrikaans kampioen speerwerpen zonder ooit een coach te hebben gehad. Hij wierp een nationaal record van 78,34 meter.

Scandinavische trainers
Die prestatie trok de aandacht van de internationale atletiekfederatie IAAF. Deze stuurde Yego naar Scandinavië, traditiegetrouw erg bedreven in het speerwerpen. Hij kreeg een beurs om een half jaar met de beste trainers van Zweden te werken. Daarna verbleef hij twee maanden in het trainingscentrum voor speerwerpers in Kuortane in Finland.

Een nieuw record
Het was allemaal aan Julius Yego besteed. In april 2012 keerde hij terug naar Kenia, waar hij een nieuw persoonlijk en nationaal record van 79,95 meter wierp. Dat was afdoende om zich te kwalificeren voor de spelen in Londen. Ter vergelijking: in 1999 gooide Johan van Lieshout het Nederlands record van 80,51 meter.

Toekomst
Julius Yego is nog maar 23 jaar. Het zal interessant zijn om te zien hoe ver hij uiteindelijk zal komen. Misschien wel meer nog is het de vraag of hij Keniaanse jongeren zal inspireren het ook eens met een ander atletiekonderdeel dan een loopnummer te proberen.

07/13/12

Antilliaanse atleten blijven voor Nederland uitkomen

Het recente succes van de 4×100 meter mannen estafetteploeg is mede mogelijk geworden door de komst van twee Antilliaanse topsprinters. Churandy Martina en Brian Mariano zijn allebei geboren en getogen op Curaçao en kwamen bij internationale wedstrijden voor de Nederlandse Antillen uit. Sinds kort kunnen Antilliaanse atleten echter alleen nog voor Nederland starten. Hoe is dat zo gekomen?

Churandy Martina2

Churandy Martina

Brian Mariano Doha 2010

Brian Mariano

Staatkundige hervormingen
Het begon met staatkundige hervormingen die op 10 oktober 2010 van kracht zijn gegaan en waarbij de status van de Antillen ten opzichte van Nederland is veranderd. Curaçao en Sint Maarten kregen in dit kader een status aparte vergelijkbaar met die van Aruba, terwijl de kleinere eilanden Nederlandse gemeenten zijn geworden.

Een besluit van de IAAF
De sportwereld raakte hierna in verwarring over de vraag voor welk land Antilliaanse sporters nu dienden uit te komen. Omdat er geen eenduidige oplossing was, namen sportbonden ieder hun eigen beslissing. De meesten kozen ervoor alles voorlopig bij het oude te laten en de zaken nog even aan te kijken.

Zo niet echter de internationale atletiekfederatie IAAF. Deze besloot voor de troepen uit te lopen en het Olympische Comité van de Antillen niet langer te erkennen. Antilliaanse atleten mochten van de IAAF alleen nog voor Nederland starten.

Onherroepelijk
Dat vonden de atleten zelf natuurlijk niet zo leuk. Iedereen sport het liefst voor eigen vlag. Er is dan ook geprobeerd om de IAAF alsnog op andere gedachten te brengen. Deze was echter onvermurwbaar; alleen een nieuwe staatkundige wijziging kan de zaken weer terugbrengen bij het oude.

Gelukkig is de pijn ondertussen aardig verzacht door het succes van de estafetteploeg. Teams waarin Nederlandse en Antilliaanse sporters samenwerken doen het overigens uitstekend. Kijk maar naar de honkballers, die werden vorig jaar nog verrassend wereldkampioen met een gemengd team.

07/9/12

Krijgt Ellen van Langen eindelijk opvolgers?

Het is alweer twintig jaar geleden dat Ellen van Langen in Barcelona olympisch goud won op de 800 meter. Hier kun je het memorabele moment nog eens terugzien:

Dit was niet alleen de laatste gouden medaille voor een Nederlandse atleet op de Olympische Spelen, het was ook de laatste medaille in de atletiek überhaupt. En dat terwijl Nederland het de afgelopen drie edities in andere sporten zo goed heeft gedaan. Kortom, de hoogste tijd dat hier verandering in komt.

Sprinters
Gelukkig heeft het NOC/NSF besloten de mannen van de 4X100 meter estafetteploeg alsnog voor de spelen te selecteren, al voldeden ze niet helemaal aan de eis. Tenslotte werden de heren Europees kampioen in de beste seizoenstijd en daarmee zijn ze zonder twijfel de beste medaillekandidaten die Nederland sinds lang in de atletiek heeft gehad.

Misschien lukt het ook individueel op de 200 meter nog voor de in uitstekende vorm verkerende Europees kampioen Churandy Martina. Hoewel de wereldwijde concurrentie op de sprintnummers natuurlijk loodzwaar is.

Rutger Smith
Een ander die mag hopen in de voetsporen van Ellen van Langen te treden is kogelstoter en discuswerper Rutger Smith. Al lange tijd doet hij op het hoogste niveau mee, maar olympisch gezien kwam hij nog niet uit de verf. Hij won wel verschillende medailles op WK’s en EK’s, zowel in het kogelstoten als het discuswerpen.

Bij het afgelopen EK veroverde Smith zilver bij het kogelstoten en werd hij vierde met de discus. Een olympische medaille lijkt dus best mogelijk, als het maar een beetje mee wil zitten.

Verrassingen
Gelukkig hoeft niemand vooraf medaillekandidaat te zijn om er ook daadwerkelijk een te winnen. Tenslotte was die ene fabuleuze race van Ellen van Langen ook niet voorzien. Misschien is haar ware opvolger wel juist iemand die voor net zo’n mooie verrassing zorgt.